"Don't just write people off. Not even when they have written you off to defend by the skin of their teeth a false narrative. Let people make mistakes, allow yourself a few as well in the process, but don't write them off. Instead, be creative and send them your deepest, most sincere, and heartfelt 'fuck off'."

Baulo Costelho

It's not a death rattling coda,

although it's filled with some remorse,

nor is it moderate mid-life crisis, a fugal, miserable theme we hum (while chopping onions midnight naked, upon a dirty cutting board);

It's just the crown of realisations that each overture of expectations grows up with you but shrinks with age

to only a handful,

ticking,

ambrosial moments

―and those we seek and hunt; on those we prey―

(those palate-burning, soul-elating metronome beats): The sound of water in night-time swims (under a starless, moonlit sky)

A single or a few intertwining voices (in a harmonious embrace)

The fumbling counterpointillism (of when our bodies touched).

Πιστεύω σε μία, αγία, καθολική και αποστολική ευαισθησία.

Πιστεύω όμως ότι το συναίσθημα, όταν το εξηγείς χωρίς να το δείχνεις, όταν το αναλύεις χωρίς να το απευθύνεις, όταν το επιβάλλεις μονομερώς, ευτελίζεται. Είναι χυδαίο.

Όταν το εμπορεύεσαι, εκδίδεσαι.

Όταν το πουλάς, γελοιοποιείσαι.

Οι σχέσεις είναι εξισώσεις, κι αν τολμάς να γενικεύσεις την ασήμαντη μεταβλητή σου σε κανόνες και τύπους, εξευτελίζεσαι.

Πιστεύω ότι το φάντασμα του «είσαι ό,τι δηλώσεις» πλανά και πλανάται, επωάζεται και θεριεύει στην κοινωνική δικτύωση, ηλεκτρονική και μη, και μας κάνει δυστυχείς, ξεθωριασμένες Μπλανς που τρέφονται από τις εκδηλώσεις της αρεσκείας των ξένων.

Πιστεύω ότι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν πιστεύαμε περισσότερο στη μοναδικότητα των άλλων, παρά στη δικιά μας.

Πιστεύω ότι τα χειρότερα καθάρματα έχουν τα καλυτερα χαμόγελα και αρκετά μεγάλες αυλές για να κρατούν κοιμισμένη τη συνείδησή τους, και να ξεγελιούνται ότι δεν τους αξίζει ευθανασία. Μισώ τον αέρα που αναπνέω, γι' αυτό καπνίζω ακόμη. Μισώ τον αέρα που αναπνέεις, γι' αυτό εκπνέω ακόμη.

Πιστεύω ότι ΠΑτρίς-Θρησκεία-ΟικoΓΕΝΕΙΑ έχουν μπαζώσει τα μυαλά μας με τρόπους που ούτε αντιλαμβανόμαστε, και μόνο μακριά τους υπάρχει μια ελπίδα να μη ζήσουμε ανελεύθεροι, εμπαθείς στο διαφορετικό, (τουλάχιστον ασυνείδητα) τυραννικοί.

Πιστεύω ότι η κοινωνία δεν είναι τίποτα παραπάνω από το άθροισμα των μερών της, και ότι υπάρχει τόση σαπίλα και τόση ομορφιά –πάλη υγρών σε χημική ασυμφωνία–, αρκετές για να σε κρατήσουν ζωντανό λίγο ακόμα, αλλά και να σε κάνουν ερημίτη.

Πιστεύω ακόμη ότι το επάγγελμα-επαγγελία, είναι αυτό που κρατούσε πάντα τους ανθρώπους πίσω από το χείλος του υπαρξιακού κενού τους. Η δουλειά-δουλεία, από το σβέρκο  ― η εργασία-ενασχόληση με κάτι που σε κάνει να νιώθεις ότι εκπληρώνεις την ενδελέχειά σου, από το χέρι.

Πιστεύω ότι τα βιβλία, η λογοτεχνία, η μουσική, η φαντασία των άλλων, ανοίγουν δρόμους και μονοπάτια κάπου βαθιά μέσα σου. Φωτίζουν πιθανότητες, δυνατότητες, αλλά μόνο αν τους αφιερώσεις ένα μέρος από τη σκηνή της πραγματικότητας του μυαλού σου. Δεν είναι πανάκεια, ούτε εχέγγυα ελεύθερων πνευμάτων. Ευτυχώς, υπάρχουν μια ντουζίνα γνωσιακών προκαταλήψεων για να αυτοεπιβεβαιωνόμαστε και να διαιωνίζουμε τη σήψη μας. Γι' αυτό θρηνώ τις εκατομμμύρια σελίδων που διαβάστηκαν από άρρωστα μυαλά, και ερμηνεύτηκαν ως αφορμές για να καταπιέσουν, να βασανίσουν και να επιβληθούν σε άνθρωπο. Μισώ τον αέρα που αναπνέουν, γι' αυτό εκπνέω ακόμη.

Πιστεύω ότι το κόστος του να αποφεύγεις μια ταυτότητα (ιδίως λόγω της αναγραφόμενης τιμής της, που προκύπτει από την αξιακή της απόσταση από την καθεστηκυία ΠαΘΟγένεια) είναι μεγαλύτερο από αυτό της αποδοχής της, συμπεριλαμβανομένου του Φόρου Προστιθέμενης Απόρριψης.

Πιστεύω ότι οι λέξεις έχουν δύναμη. Ότι κάθε τι που γράφουμε μπαίνει σε ένα μπουκάλι στη θάλασσα, και το μήνυμα θα βρει τουλάχιστον έναν άνθρωπο και θα ταράξει τα νερά του στη γoύρνα που πλατσουρίζει.

Πιστεύω ότι ακόμα κι αν δεν έχεις κάτι να πεις, γράψε, τραγούδα, γράψε με ορμή, αληθινά, με παλμό, ξεγέλα το μυαλό, κι ίσως έτσι σιγά-σιγά διαβρώσεις τα μπάζα που το περιστοιχίζουν.

Πιστεύω, τέλος, ότι μπορείς να ζήσεις τόσες ζωές μέσα σε μία, όσες ο αριθμός των ιστοριών που άκουσες και τόλμησες να πιστέψεις, όσες φορές έσκυψες και μάζεψες ένα μπουκάλι από το νερό και πίστεψες στο μήνυμά του, όσες φορές τόλμησες να αμφισβητήσεις το έδαφος που πατάς.

Εσύ; Πιστεύεις ακόμα;

Is there a word more spiteful?
Is there a curse more hurtful?
An observation of the obvious
An understatement of a state
Of mind
Of mine
Of my mind, of our mind
set – visceral, lateral, visceratical.
Pick up your brush and paint it
Take your pick and choose
A moment can be abstract, ever-expanding, marvelous
Anything else but literal.


(Photo by Bruno) 

Batman: Whatever Happened to the Caped Crusader? by Neil Gaiman
My rating: 5 of 5 stars

How do you cope with being a famous author and a fanboy at the same time?
How do you kill off a super hero without killing him?
How do you answer a question without answering it?

Have a crack at this amazing, deluxe edition volume (also including a fantastic Poison Ivy storyline and the meta-hilarious Black and White), where Gaiman pulls another Wake from his bag of tricks (and you don't give a damn about it) and find out for yourself.


View all my reviews

The Art of Reading Poetry by Harold Bloom
My rating: 4 of 5 stars

Let's start with the obvious cliché: You can either love or hate Bloom.
I've loved him since my college years for his take on Shakespeare, I was impressed with his contribution on poetry criticism with the anxiety of influence (and intertextuality all at once made tremendous sense), and I kinda hated him for his strong views against popular literature, fantasy, and specifically, well, I'll say it, Stephen King.
As elitist, opinionated and grumpy as he can be, we have to admit that he has collected an astonishing amount of knowledge over the years, and anything he might have to say on poetics, it's at least worth hearing. Bloom loves language, literature and poetry with a strong, deep, religious respect, and he treats it as something unique, holy and therapeutic for the reader.
The essay of this book was the introduction to The Best Poems of the English Language. After defining poetry as "figurative language, concentrated so that its form is both expressive and evocative", Bloom goes on to provide us with examples from his favourite poets (as well as from his not-that-favourite Poe) on the four types of figurative language and on what is "inevitable" phrasing. There is also a fantastic conclusion with a few thoughts about the importance of reading poetry, which he describes it as "authentic training in the [healthy] augmentation of consciousness". Brilliant motherfucker.
Of course, you may love or hate Bloom. Well, fuck that-
If you don't mind, I think I'll do both with this one.

View all my reviews

The Unbelievable Hamlet Discovery by David Crystal
My rating: 3 of 5 stars

Hardly hysterical, hypothetically hilarious, hyperbolically humorous - harmless, however.

View all my reviews